سه شعر از روشنک بیگناه

    ۱ 

    خواب هم می‌آید روزی
    خواهی دید
    با صورتک‌هایی آویزان بر دیوار

    چشمی بازمی‌شود
    دری قفل

    عصری تعطیل
    کشتی پهلو‌می‌گیرد
    لنگر‌ها زنگ‌زده
    پنجره‌ها تخته‌کوب

    مرز می‌شکند
    پرده می‌افتد .

    ۲


    آن گوشه می‌ایستد
    در تاریکیپرده‌ی خالی چشم می‌دوزد به من
    چرا به من؟ 

    ۳


    همان وقت‌ها هم پیدا بود
    از صدای ناشی در
    یا بارانی که
    فروشندگان دوره‌گرد را بیچاره کرده بود
    باید می‌آمدی
    تا من از پشت مجسمه‌ها بیرون بیایم
    زمین چند بار بگردد
    تا این گلبرگ‌های خیس
    میان زرورق‌های روز پیر نشوند
    باید می‌آمدم
    تمام قطار‌های عالم هم دیر می‌رسیدند
    اگر برف
    فرودگاه‌ها را می‌پوشاند
    باز هم شانه‌هایت روی همین کاغذ نشسته بودچند بار دیگر بگردد دوران خوبست؟ 

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: