پاييزِ عشق- کامران بزرگ نیا

از: مجموعه شعر « عمر زمین کوتاه است


    آهي به گَردِ راهش
    از آستانه‌يِ پاييز مي‌گذرد 

    برگها را رُفته پيري خشك
    با دستِ سرد و چشمِ نمناكش
    از آستانِ سردِ پاييزي كه بر كوچه
    برافشانده‌ست برگ و بار

    شرمگينِ گيسِ سياهش
    شرمگينِ عطرِ رها به حلقهْ حلقه‌يِ گيسويش
    مي‌گذرد عشق بي صدا

    تكه تكه ژنده ‌پاره‌ها را
    بر آسمانه‌ها مي‌آويزد
    و پاي مي‌كشد
    در كوچه‌ها و خيابانها

    بي نورِ چشمان مي‌گذرد
    بي دامنه‌يِ گسترده‌يِ دامانِ كشتزار
    بي پرنده‌ها و پروانه و آفتابِ دامان
    مي‌گذرد عشق مي‌گذرد

    تكيده و فرتوت
    پنجه‌يِ لرزان را
    فرو مي‌كند به جام و
    مي‌پاشد آب بر در و ديوار و مي‌لرزد

    و مي‌رود عشق
    بي عطرِ پونه به دنبال
    بي گَردِ زرينِ سايشِ دامان به خاكِ راه

    مي‌رود عشق مي‌رود
    آهي به گَردِ راهش