دوشعر: نسیم خاکسار



    هيچ فكرش را نمی‌كردم

    آماده نبودم
    جانوری ببينم در اتاقم

    – نيمه شب-

    پرچم افراخته
    خاموش
    نشسته روی ميزم
    نگاهم كند.
    بی‌آزارتر از رنگ ِبال‌اش
    رنگ نديده بودم.
    در ِايوان گشودم
    تا راه ِبرون‌رفت داشته باشد.
    حيفم می‌آمد
    دلبسته‌ی جائی تنگ شود
    صبح كه برخاستم نديدم‌اش .
    رنگی از او اما
    در اتاقم مانده بود
    روی ميز
    پای دفتری
    كه هنوز باز بود
    با يادداشتی ناتمام

    ۲۴ فوریه ۲۰۰۶- اوترخت

     

    برگشتن زن زيبا از آرايشگاه

    موهای‌اش را كوتاه كرده
    گردن‌اش دراز‌تر شده
    آينه را می‌‌چرخاند
    خود را می‌‌چرخاند در آينه
    موهای‌اش كوتاه شده
    زيباتر شده
    – موهای‌اش ، گردن‌اش-
    كسی آنها را نمی‌‌‌بيند.
    از آن كلاغ نشسته بر درخت
    و گربه‌ای كه بر بلندترين رف ِخانه قوز كرده است.
    تنهاتر است
    زن زيبا.

    ۱۱ مارس ۲۰۰۶- اوترخت

     

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: