سفر: توماس ترانسترومر، مترجم: خلیل پاک‌نیا



توماس ترانسترومر
 

در ایستگاه مترو
میان ازدحام آگهی ها
در نور ِمرده‌ی خیره‌ای.

 

 

    • قطار آمد و با خود برد

 

    • چهره‌ها و چمدان‌ها را.

ایستگاه بعدی، تاریکی.
نشستیم در واگن‌ها مثل مجسمه‌ها
که به زور کشیده می‌شدند در غارها.
اجبار، رویا‌، اجبار.

در ایستگاه ِ زیر دریا
اخبار ِ تاریکی می‌فروختند
مردم، غمگین، در اضطراب
خاموش زیر صفحه‌ی ساعت‌ها.

قطار با خود می‌برد
ارواح و لباس‌های ظاهر را.

در سفر از میان کوه‌
نگاه‌ها به همه‌ سو
هیچ تغیری نیست هنوز.

اما نزدیک ِ سطح زمین
وزوز زنبورهای آزادی است
از زیر خاک بیرون آمدیم.

زمین بال زد یک بار
و آرام شد زیر ما
گسترده و سبز.

بذر غلات
بر ایستگاه‌ها وزید.

ایستگاه آخر! همراه‌‌شان رفتم
تا آن سوی آخرین ایستگاه.

چند نفر بودیم؟ چهار، پنج.
بیشتر نبودیم.

خانه‌‌ها، راه‌ها، آسمان
خلیج‌های آبی رنگ، کوه
پنجره‌هاشان را باز کردند.

از مجموعه‌ شعر : آسمان نیمه تمام (۱۹۶۲)

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصاتِ خود را پر کنید یا برایِ ورود رویِ نقشک‌ها کلیک کنید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: