بیژن جلالی · شعر ایران

سه شعر- بیژن جلالی

    ۱
    سرم را بر آستانه سنگ
    می‌گذارم
    و لبم را بر لب آب
    و دست در دست باد
    می‌روم
    برای سوختن در جایی
    که نمی‌دانم 

    ۲

    برای گفتن
    دهانم را می‌بندم
    چشم‌بسته راه می‌روم
    تا شاید حرفی
    گفته‌ باشم
    تا شاید چیزی
    دیده باشم

    ۳

    هميشه پنجره‌ای هست
    كه رو به تاريكی باز می‌شود
    و هميشه نگاهی هست
    كه خاطره دوری را می‌نگرد

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s