کربن ۱۴- محمود داوودی


این شعر تازه نیست قبلا خوانده بودم و خوشم آمده بود از ریتم شعر و لکنت سطرها. حالا که نگاه می‌کنم می‌بینم فضایش شفاف‌تر شده است. ربط‌های شعر که بیشتر زبانی بود حالا انگار یک جوری با زمانه هم ربط دارد. شاید به خاطر رنگ سبز یا شاید به خاطر کانون‌ها و قلم‌ها یا نه شاید به خاطر درهای باز باز باز.
«باغ در باغ»

مردم در فضا هستند. برای همین نمی‌بینند روزی را که می‌گذرانند. مردم پرچم‌ها، تمثال‌ها و هاله‌های نور می‌بینند. فرهیخته یا شاعر نیستند که خُرده ریزها را ببینند که به طرز غریبی سرنوشت سازند. زبان وقتی ناکار است از وصف ساده‌ی برگ هم برنمی‌آید چه رسد به سرنوشت بشر، و سرنوشت روایت می‌شود با زبان منحط. این زبانی که بیشترین مایه‌اش را از فرهیختگان و شاعران می‌گیرد. از گردآمده‌گان در میدان. نقاب‌ها
 

استراگون: اهه … از این ور و آن ور، چیز مهمی نبود.
آها، حالا یادم اومد، ما دیشب همش در باره‌ی هیچ موضوع خاصی مزخرف گفتیم.
حالا تقریباً نیم قرنی می‌شه.

کربن ۱۴
محمود داوودی

همه جا
روشن و شفاف و خیلی شفاف
حتی زیر نور ِخیلی شدید آفتابِ ظهر
که پایین می‌آید

دنبال خواهند کرد خواهند رفت خواهند دید
البته به سادگی‌ی نوشتن
یا هدایتِ هواپیمای جنگی نیست
خیال هست
در دور دست‌ها چشم انداز
در ساحل ِ شنی
با فاحشه‌ها و معادلات بانک
آرامشی طولانی‌تر
تا آدم در گوشه‌ای دنج‌تر
و آدم باید هی به حافظه بسپارد
خُرده ریزهای اضافی جایی در گونی با نظامی قدرتمند
زنجیری قفلی یا شمشیری در هوا چرخان لازم
نیست

شاید

ولی لازم است آدم وقتی
از روی شن‌های پرداخته با منطق دقیق ریاضی عبور می‌کند
و زیر سایه‌ای

شاید دو متر در نیم متر

شاید دو متر در نیم متر

می‌ایستد
شاید
باید حساب دقیق را با منطق معاملات حساب کند
تا سایه‌ها بلند‌تر از صفر ِ ابدیت نشوند
گام‌ها سریع‌تر از هنگام که زمان دارد
داخل‌اش یا توی ِ درونش به اندازه‌ی گام‌ها

بیشتر یا زیادتر

یا زیادتر از بیشتر

نشود
بماند ته مانده‌ی چیزها عقیده‌ها
که خبرنگاران و شاعران رفیقانه تقسیم می‌کنند

در کانون‌ها

انجمن‌ها

اتحادیه‌ها

بلندگوها

مذاکره تا هنگام که زمان به صفر ِ پایان نرسیده
و عقیده‌ها و چیزها هنوز جا می‌گیرند و سطر‌ها
دراز می‌آیند و می‌گذرند از دلِ هم تا حساب ِدقیق
کتاب تازه‌ی روشن روشن‌تر تا همه
وقتی اجتماع هستند و یکی را از آن‌جا
به صفرِ پایان می‌رسانند
که بعد
از زیر سایه‌ی حساب شده‌ی معاملات
اظهارلحیه دقیقاً در ساختارهای هوایی
همین‌طور که از چپ به راست می‌غلتند
ته مانده‌ی عقیده‌ها و چیزها را
رو به راهِ اجتماع کنند
کپه‌ی باستانی‌ی سنگ‌های افتخار
در گونی
مثل ورق‌های پاره پاره پاره
مثل آدم‌ها با حرف‌ها یک‌جا در سطرهای
این جا
یا از آن‌جا بر ‌دارند
جای خاطره‌ و حافظه‌
جا به جا کنند
زمان و عقربه‌ها را
با شن‌های ساحل ِ فاحشه‌خانه‌ها
و عشق‌ها که ابدیت هنوز آن دور
در تقویم ِ نزدیک ِ انزال ِ مرگی در راه
با این
ته‌مانده‌ی باقی‌مانده‌ی گونی‌‌ی سطرهای از جایی
حس‌
حس‌ها
ورای احساسات با نبض ِ مرگ
تا خبرنگارها و شاعران به خلبان‌ها عاشق شوند
خلبان‌ها تیربارها را بارها فرو کنند
تا آرامشی
بر ساحل شنی‌ی فاحشه‌ها
دوشیزه‌گان خانه‌های خوب شوند
تیربارها بارها فرو شوند
با صدایی از گوشه‌ی پنهان ِ حسرت و تمنا با هاله‌های سبز
شمایل‌ها در شب با نور بمب‌ها
زیر پرچم‌ها
کانون‌ها
نون و القلم

در انفجار ِ قلب ِ کبوترها

موج‌های حسرت و تمنا
تا رسیدن به ساحل هرجایی
در سطرهای سبزِهاله‌های آویزان بر درهای باز
باز
باز
باز
رو به خاطره‌ی
سرشارتر از سرشاری
حافظه‌ی صفر
سطرهای سنگ

کارت پُستال سیاه- برای کامبیز بزرگ‌نیا


*۱*

گاهی اتفاق می‌افتد

داریم می‌رویم یا نشسته‌ایم
در مهتابیِ تابستان
کنارمان شاخه‌ای خشکیده
رو به رویمان بسته به اینکه کجا باشیم

و اتفاق
می‌افتد

*۲*

پنجره‌ها را می‌بندند
پرده‌ها را می‌کشند
قاب عکس‌ها را بر می‌گردانند
می‌نشينند
می‌نشينند و می‌گذارند سکوت اتاق را پر کند

ناگهان
باران روی شيروانی
دستی‌ست نامریی
که طبل‌های قبيله‌ای مرده را به صدا در می‌آورد

*۳*

اتفاق می‌افتد که در ميانه‌‌ی زندگی مرگ می‌آيد و
قواره‌ی آدمی را اندازه می‌گيرد. اين ديدار
از ياد می‌رود و زندگی ادامه می‌يابد. اما کفن
در سکوت دوخته می‌شود.

۱. «چند صحنه»، محمود داوودی
۲. شعر اندوه «طبل‌های قبیله مُرده»، مرتضی ثقفیان
۳. تکه‌ای از « کارت پُستال سیاه» توماس ترانسترومر، ترجمه: خلیل پاک نیا

۳۱ شعر با صدای شاعر – محمود داوودی



گفتم دوستان را در لذتِ شنیدن شعرهای کتاب«چند صحنه»شریک کنم. ۳۱ شعر با صدای شاعر همراه با موزیک مایلز دیویس. گفتم مایلز دیویس یاد حرفی از او افتادم در باره سرچشمه‌ی قدرت موسیقیایی نهفته در کارهایش، می‌گوید: شنیدن موسیقی به شکلی که من می‌شنوم‌ موهبتی است که همیشه با من بوده، نمی‌دانم از کجا می‌آید،فقط می‌شنوم و در آن شک نمی‌کنم.
«باغ در باغ»

برای شنیدن هر شعر می‌توانید روی نام شعر کلیک کنید.
شعر وصدا: محمود داوودی
موزیک: مایلز دیویس
(Kind of Blue) 

۱.این غربت است
۲.پاییز


۳. لرزان


۴. باغ گمشده 


۵. سال هاست


۶. مثل ما می شویم 


۷.هتلی در روسیه


۸. دکتر آستروف 
۹. چرا باید اعتراف کنم


۱۰.جست‌و‌جوی پروانه، شب، کودک


۱۱.در زمان و مکان مقرر


۱۲.فقط سکوت مانده کنارم 


۱۳.ساعت درست


۱۴.میان نقطه‌ی روشن


۱۵.پیغام امروز


۱۶.دقیقه‌ها عبور می‌کنند


۱۷. با چشم روز


۱۸.خم شده روی پیش‌خوان


۱۹. چه کسانی را دوست دارم


۲۰.شاید جواب باید می‌دادم  


۲۱. چند صحنه بدون منطق ارسطویی

۲۲. چه خوب که هستم

۲۴. بدم نمی‌آید

۲۵.اشتباه می‌کنم 

۲۶.پنجه‌ی لرزان 

۲۷.اتاق برف

۲۸. پیاده‌ روی با نقشه


۲۸. آدرس

۲۹. دیگه بر نمی گردم

۳۰.گاهی اتفاق می‌افتد

۳۱. بازگشت از ترس

خرچنگ‌ها – محمود داوودی

عکس از: ناصر تقوایی

تهران – تابستان ۱۳۶۲کلاهش را برداشت و عرق صورتش را خشک کرد. لباسش از پشت نیزار ِسبز نامشخص‌تر بود. فکر کنم خرچنگ‌ها را دید که لحظه‌ای مکث کرد و سرنیزه‌اش را در آورد و به گمانم تن آهکی خرچنگی را دو نیمه کرد.
بچه که بودم با پدرم در روزهای جشن به تماشای کشتی‌های بازمانده از جنگ شهریور می‌رفتیم. و اگر آنطور که از پشت دکل‌های « ببر» و «پلنگ» آن سمت را دیده بودم که سرزمین او بود و درست مثل سرزمین ما بود، او باید خرچنگ‌ها را می‌شناخت و باید می‌دانست که آن‌ها بر خلاف ظاهر ترسناکشان حیواناتی بی‌آزاراند.

متن کامل

عین سگ(داستان)- محمود داوودی

    دیدم خانه‌ برو نیستم، رفتم توی بار. در را که‌ باز کردم چنان سروصدایی بلند شد که‌ جا خوردم. مسابقه‌ی فوتبال بود. کسی را نمی‌شناختم جز صاحب کافه‌. یک راست رفتم سمت پیشخان. صدا به‌ صدا نمی‌رسید.
    «ها…؟»
    «آبجو.»
    «چیزی…؟»
    «نه‌. آبجو.»
    توی کافه‌، انگار هیچ جا، جا نبود. در حالی‌که‌ میزهای کنار پنجره‌ همه‌ خالی بود. رفتم نشستم توی کنج. در پناه‌ از دو سو. جرعه‌ی اول را سرکشیدم. سرد. سردم شد. نفس عمیق کشیدم و هرچه‌ سرما بود را دادم بیرون. تکیه‌ دادم و به‌ فوتبال نگاه‌ کردم. از جایی که‌ نشسته‌ بودم فقط دویدن رنگ‌ها را می دیدم. کنار دستی‌ام گیج و منگ نگاهم می‌کرد و ور می‌زد. هیچ نفهمیدم. بی‌خودی تشکر کردم. حتی گیلاسم را بالا بردم رو به‌ او و آرام نوشیدم.
    مردی نشسته‌ بود کنار میز مشتاقان و هی کله‌‌اش را می جنباند و می خندید. توپ انگار از کنار دروازه‌ رفت بیرون. ‌همه‌ آه کشیدند. همه‌ ایرانی. پسر جوان هرکولی که‌ نشسته‌ بود کنار مردی که‌ می خندید، برگشت و چیزی گفت. مرد هنوز می‌خندید. هرکول نگاهش به‌ من افتاد. نگاهم را دزدیدم. بعد بلند شد رفت طرف دستشویی. کله‌‌اش را با عصبانیت می‌جنباند. دوباره‌ نگاهم را دزدیدم. صاحب کافه‌ آمد با مشتی پسته‌. گذاشت روی میز، چشم‌اش ولی به‌ بازی بود. یک‌باره‌ هویی کشید و پا به‌ زمین کوبید. همه‌ هویی کشیدند جز من و کنار دستی‌ام.
    گفتم «چه‌ تیمی…»
    گفت «گرفتی مارو؟»
    پسته‌ شکستم. چندتا، تند. از پسته‌ شکستن‌ام انگار خسته‌ شد و رفت پشت پیشخان‌اش که‌ آشپزخانه‌ هم بود. گرفته‌ بودمش، وگرنه‌ همه‌ می‌دانستند کجا با کجاست. حالا مقابل هم بودند و می جنگیدند. من خوب نمی‌دیدم. آنها که‌ جلو بودند خوب می دیدند. مردی که‌ می خندید، جایش از همه‌ بهتر بود. گرد بود مثل توپ. پاهایش به‌ زمین نمی‌رسید. از آن مردهایی بود که‌ فقط با دو انگشت می‌توانست گردویی را بشکند و بخورد. اصلا مرد پستی بود. معلوم بود از خندیدنش و نگاهش و سری که‌ تکان می‌داد که‌ یعنی همه‌ کس‌خل‌اند. نگاهش چرخید سمت من. برگشتم به‌ کنار دستی ام نگاه‌ کنم که‌ رفته‌ بود. نگاهم را ادامه‌ دادم تا دستگاه‌‌های بازی که‌ دوتا سیاه‌ کنارش بودند. معلوم بود که‌ باخته‌‌اند. چون آن یکی که‌ درازتر بود خیره‌ شده‌ بود به‌ دستگاه‌ که‌ انگار جان دارد و‌ با او مخالف است. فکر می‌کرد اگر کس دیگری بود، دستگاه‌ جا می‌زد و پول شروشر از کونش می‌ریخت. کوتاهه‌ توی جیب‌هایش را می‌گشت و سرش را به‌ نشانه‌ی نداری تکان می‌داد. درازه‌ دوباره‌ به‌ دستگاه‌ نگاه‌ کرد. بغض کرده‌ بود. صورتش تیره‌‌تر شده‌ بود. ناگهان عقب رفت مثل این که‌ کسی از پشت کشیداش. بعد سرش افتاد پایین و آرام رفت به‌ سمت در پشتی کافه‌ که‌ هنوز باز بود. هلش می‌داد کسی. دوباره‌ برگشت نگاهی کرد. ببر سیاهی که‌ طعمه‌اش را از دست داده‌ بود. کوتاهه‌ هم با سری افتاده‌ و احتمالا با خونی سردشده‌ در رگ‌هاش رفت دنبالش. به‌ میز کناری نگاه‌ کردم. پیرزن همسایه‌ بود. اول نشناختمش. فکر نمی‌کردم نای کافه‌ آمدن داشته‌ باشد. آن هم این‌جا. با این همه‌ ایرانی. و مردی که‌ آن‌جا گرد و قلنبه‌ نشسته‌ بود و به‌ همه‌ چیز می‌خندید. مردی که‌ فکر می‌کنم هیچ گاه‌ خیال نکرده‌ بود. هیچ‌گاه‌، هیج جا را ندیده‌ بود. حالا آمده‌ بود این‌جا و نشسته بود‌ و به‌ ما می‌خندید. کفری بودم. اما نه‌ آن‌قدر که‌ بلند شوم بگیرمش و از کافه‌ پرتش کنم بیرون. خشم نداشتم که‌ می‌توانستم این‌جا بنشینم و به‌ مردم نگاه‌ کنم و حتی بلند شوم بروم آبجوی دوم را بگیرم. کسی پشت پیشخان نبود. سرم را برگرداندم. از این‌جا بهتر می‌دیدم. در کافه‌ باز شد و چند نفر یک‌راست آمدند سمت من که‌ هنوز کنار پیشخان‌ بودم. بلند حرف می زدند. کله‌‌پا. فنلاندی.
    برگشتم و حسین روبرویم بود.
    «ها…؟»
    «آبجو.»
    «چیزی…؟»
    «نه‌. آبجو.»
    دیدم نمی‌شود این‌جا ایستاد. سر راه‌ بودم. سر راه‌ فنلاندی‌ها. سر راه‌ ایرانی‌ها که‌ می‌آمدند کوبیده‌ بگیرند. برگشتم سرجای اولم. همسایه‌ام خم شده‌ بود روی خودش و کله‌‌اش تکان می‌خورد. ترسیدم، که‌ دارد می‌میرد. اما یک مرتبه‌ سرش را بلند کرد و نگاهی به‌ دور و بر انداخت و بعد لیوان شرابش را برداشت و سرکشید. صورتش پف نداشت و خسته‌ به‌ نظر نمی‌آمد. و در نگاهش نفرت از همیشه‌ کم‌تر بود.
    نیمه‌ی اول تمام شد و حالت کافه‌ مثل سینمایی شد در وقت آنتراکت. پر از خیال. آن‌ها که‌ جلو بودند و خوب می‌دیدند بیشتر در معرض خیال بودند. من چون خوب نمی‌دیدم در معرض هیچ بودم. من از صداها و حرکت‌ها می‌بایست از نتیجه‌ باخبر می‌شدم. و تا زمانی که‌ صداها پیش از رسیدن به‌ اوج فرو می‌افتادند و تا زمانی که‌ حرکت‌ها در فضا رها می‌شدند و ادامه‌اش به‌ سکون می‌رسید، هیج بر هیچ بود. شاید برای همین دلم می‌خواست یک تیم گلی بزند، تا ببینم چه‌ پیش می‌آید. بدم نمی‌آمد از تغییر. بدم نمی‌آمد که‌ حرکت‌ها و صداها به‌ اوج در فضایی برسد که‌ هماهنگ بود. که‌ هرکسی باصدای خودش می خواند و گوش به‌ صدای دیگران هم می داد. فنلاندی‌ها که‌ کله‌پا بودند آمدند روبروی میز من نشستند. پشت به‌ مشتاقان. سه‌ نفر بودند. لباس کار تنشان بود. اما رفتارشان مثل کسانی بود که‌ از غارت و دزدی بر‌گشته‌باشند. گیلاس‌ها به‌ هم می زدند. مشت‌ها روی میز می کوبیدند. صدایشان گیلاس‌های معلق بار را می‌لرزاند. صدای تلویزیون پایین بود. مشتاقان به‌ فنلاندی‌ها نگاه‌ می‌کردند و آن‌ها به‌ تخمشان هم نبود. سرگرم تقسیم غنایم بودند.
    نیمه‌ی دوم شروع شد. صدای تلویوزیون بالا رفت. فنلاندی‌ها برگشتند به‌ پشت سر نگاهی کردند و بعد برگشتند دوباره‌ به‌ خندیدن. بازیکن‌ها آمدند توی زمین. دوربین روی یک تکه‌ پلاستیک که‌ روی چمن قل می‌خورد، زوم کرده‌ بود و پلاستیک هی نمایش می‌داد. روی یک دست می‌ایستاد و بعد دوباره‌ قل می‌خورد می‌پرید هوا، بعد چتر نجاتش را باز می‌کرد و آرام روی چمن می‌نشست. صدا بالاتر رفت. فنلاندی‌ها هنوز صدایشان بالا بود و به‌ تخمشان هم نبود. تصویر تمام زمین و من که‌ نقطه‌های رنگی می‌دیدم و حدس می‌زدم چون توپ را نمی‌دیدم. دوباره‌ حرکت و صدا آغاز شد و من بی خیال شدم.
    دوتا آبجو خورده‌ بودم با شکم خالی اما هیچ اثر نداشت. به‌ پیرزن نگاه‌ کردم که‌ دیدم دوباره‌ سرش پایین است و تکان می‌خورد. این بار نترسیدم. این بار سرش را بالا آورد، نگاهی به‌ دور و بر انداخت بعد دوباره‌ سرش پایین رفت. دستگاه بازی نور‌ آبی پخش می‌کرد و نور اضافه‌ شده‌ بود به‌ موهایش. همیشه‌ چند رنگ بود. لیوان شرابش پر بود. سفید، که‌ آبی می‌زد. هرکول جلوتر از همه‌ نشسته‌ بود و ناخن می جوید و هربار که‌ تف می‌کرد با غضب نگاهی هم به‌ مردی که‌ می‌خندید می‌انداخت. بلند شدم رفتم نزدیک تر که‌ بهتر ببینم. کنار مردی که‌ می‌خندید جایم شد. بدنم را به‌ سمت دیگری چرخاندم تا نبینمش. اما هرکول نمی‌گذاشت. برگشتم و دیدمش که‌ نمی‌خندید. حالا که‌ نمی‌خندید آن قدر پست نبود. چشم‌ها بی تجربه‌ مثل بچه‌ و دست‌ها بزرگ و قوی که‌ به‌ درد بلند کردن چیزهای سنگین فقط می خورد. و او با این چشم ها و دست‌ها در معرض نفرت بود. تیمی که‌ ما طرفدارش بودیم، تیم پرتی بود. دروازه‌بانش از همه‌ پرت تر. غش می‌کرد و گاهی مثل کتک خورها روی زمین نمایشی می‌غلتید. و دیگران که‌ به‌ هم چشم غره‌ می‌رفتند و خونشان مسموم بود و کند می چرخید و اندامشان زیر سلطه‌ی چیزهایی بود که‌ ما نمی‌دیدیم. دست تکان دادم برای حسین. حواسش به‌ ایتالیا ایتالیا بود که‌ نمی‌توانست روی پاهایش لق نخورد. ایتالیا ایتالیا خیالش جمع بود که‌ یکی حواسش جمع هست جمع اش می‌کند و بیشتر لق می‌خورد و حسین با هر لقی که‌ او می خورد لق می‌زد. خنده‌دار هم نبود. کارش بود که‌ آبجوی ارزان بفروشد و حواسش به‌ مشتری‌ها هم باشد. تاکسی خبر می‌کرد و تا پارکینگ پشت کافه‌ همراهی‌شان می‌کرد، سوارشان می‌کرد و آدرس می‌داد به‌ راننده‌ و دوباره‌ برمی‌گشت پشت پیشخانش. اما ایتالیا ایتالیا معلوم نبود قصدش چیست. بین رفتن و ماندن گیر کرده‌ بود. دستم همین‌طور بالا بود به‌ امید حسین، که‌ حواسش نبود. چون نمایش ایتالیا ایتالیا پر از بدیهه‌سازی بود. می‌رفت طرف بار و با دست می‌کوفت روی پیشخان و بعد سرش را می‌گذاشت روی دستش تا بعد با حرکتی سریع برگردد به‌ سمت میزها و چرخی بزند تا دوباره‌ برگردد سرجای اولش. نا امید شدم از حسین. به‌ فوتبال برگشتم. دیدم خسته‌ام. خسته‌ از آن‌ها که‌ به سمت‌ هدف می‌رفتند. به‌ توپ نمی‌رسیدند. توپ در فضایی می‌رفت که‌ آن‌ها نمی‌دیدند. خسته‌ بودم از فکر کردن و به‌ یادآوردن که‌ آمدم این‌جا و حالا خسته‌‌تر بودم.
    یک روز تلفن کرد و گفت: «داریم سقوط می‌کنیم.»
    گفتم «بی‌خیال»
    گفت «چون بی‌خیالم می‌فهمم پسر، هیچ چیز بهتر از بی‌خیالی نیست برای کشف. اتفاق‌ها در بی‌خیالی اتفاق می‌افتند.» زیادی شعر می‌گفت. خودش می‌فهمید که‌ شعر می‌گوید و همین خیال آدم را راحت می‌کرد، این‌قدر راحت که‌ وقتی شنیدم، گفتم مادر جنده‌. به‌ آدم‌ها نگاه‌ کردم. خسته‌تر‌ شدم. زدم بیرون. بیرون سرد بود و باد می‌آمد. از مسیری پرت که‌ از میان درخت‌ها می‌گذشت، رفتم به‌ سوی خانه‌ که‌ فقط بیفتم. در شیب کوچه‌،‌ پیرزن همسایه‌ می‌رفت با گربه‌ای در کنار. هیج وقت ندیده‌ بودم گربه‌ای این‌طور کنار آدم راه‌ برود. عین سگ.

    سپتامبر ۲۰۰۵

سه شعر- محمود داوودی

در اساطیر یونان « مُنه موزینه» الهه‌ی خاطره و حافظه و مادر فرشته‌های الهام بخش است. دختر آسمان و زمین و نامزد زئوس است. بازی ، موسیقی، رقص و شعر به او یا خاطره‌ی ازلی تعلق دارند. از حال و آینده خبر دارد ولی مهمترین وظیفه‌اش این است که« بود‌ها » را به روشنایی ابدیت برساند.محمود داوودی شاعر خوب شهر استکهلم در سه شعر زیر موفق می شود با دقت ساعت سازان سویسی ( یکی از ویژه گی شعرهایش ) تور رنگین کمان معنایی‌اش را درغیاب علامت‌های نشانه‌ی زبان فارسی، با افسون نخ‌های نامریی لحن ، صدا، سکوت، آهنگ ببافد و با جمله های روشن می گوید که جواب های روشن وجود ندارند، ( ویژگی دیگر شعرهایش). پس عجیب نیست اگر « مُنه موزینه» در شعر‌هایش ظاهر می شود.

چه خوب که هستم و در گفتگوی بی‌پایان مرگ و
زندگی سراسر می‌درخشم مثل ستاره‌ای که حالا
در جایی می‌درخشد و راهنمای من است و ترا
به یادم می‌آورد در گرمای تف کرده‌ی کوچه‌ی
بی‌پایانی که از مرگ تصویری دور داشتیم و فکر
می‌کردیم که جهان روزی درهایش را به روی
ما می‌گشاید تا ما با راستی زندگی را با صداقتی
طاقت‌فرسا ادامه دهیم و دروغ نباشیم تا دم مرگ
مثل ستاره‌ای که حالا در جایی خاموش به خاک
افتاده است.
چه کسانی را دوست دارم که حالا در نیمه شب
از لا به لای پرده‌ها یکی پس از دیگری ظاهرمی
شوند و هرکدام داستانی به دوسطرمی گویند
و پرده می‌بندند تا به پژواک صداهای درهم
گوش کنم و به یکی بیندِشم که با او عشق بازیدم
که فکر می کنم کنم حتی در زیر سایه‌ی چتری که
پس از باران خریدیم عشق غایب بود

و در این فضا عبور می‌کنم معبر یادهاست و معبر
فراموشی حافظه‌ی ممتد روزانه و عادت‌ها وهم چنان
حافظ هرچه که از دست‌رفته و بازنمی گردد و دراین
فضا دیگران هستند پل‌های ارتباط و پل‌های ویرانی
سوءتفاهمی بی‌وقفه که فضا را گاهی تنگ می‌کند و
نفس را می‌برد.

 

 

شعر – محمود داوودی

خم شده روی پیشخان قراضهٔ باری ارزان
تا چیزی بفهمد از این جهان

دود سیگار گوشهٔ لبش را دوست دارد
که می‌رود
لابه لای خیال‌هایی که کنار قراضه نشسته‌اند

جاز را دوست دارد
صحنهٔ آخر فیلم‌ها را دوست دارد
زن‌های اول شب را دوست دارد
مردی
که خم شده
روی پیشخان دیروز
تا چیزی بفهمد از این جهان