و. م. آیرو · وریا مظهر · شعر ایران

«کتاب مشاهیر» – وریا مظهر( و. م. آیرو)


    ده برگ از «کتاب مشاهیر»
     

    ۱
    فروغ فرخ‌زاد

    تابستان سال ۲۰۰۷، در قایق ماهی‌گیری»یورکی»(یکی از دوستان فنلاندی)ام،
    جشنی الکی‌خوشانه گرفته بودیم و کله‌مان گرم
    از ودکای اسمیرنوف شده بود.
    از دور زنی ‌را دیدیم که کنار ساحل تنها نشسته بود، پاهای‌اش را
    تا زانو در آب کرده بود و چشم از جست‌وخیز قورباغه‌ها
    و وزغ‌های خوشبخت برنمی‌داشت.
    به یورکی گفتم: برویم نزدیک ساخل. قایق را روشن کرد
    و نزدیک که شدیم دیدم فروغ بود، خودِ خودش:
    فروغ فرخ‌زاد در «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد«.
    پیاده شدم.
    گفتم: سلام.
    بعد گفتم: من عاشق شما هستم.
    زانو زدم، دست‌های‌ام را در هم گره کردم و گفتم: حاضری با من ازدواج ‌کنی؟
    خندید و گفت: من؟! من مُرده‌م.
    به او فهماندم که این مسئله برای من اهمیتی ندارد، و قضیه‌ی کاملاً پیش پا افتاده‌ای‌ست.
    گفت: ما حالا در شعر تو هستیم؟
    گفتم: شعر کدام است! ما در فنلاندیم. همین‌جا، کنار این برکه
    و دریاچه. این هم دوستم،ـ یادم رفت معرفی کنم،
    اسم‌اش «یورکی»ست…

    مستی داشت فروکش می‌کرد و ما دیگر ودکایی در چنته نداشتیم.
    یورکی هم دیرش شده بود و باید می‌رفت از مادرش
    که پای‌اش شکسته بود عیادت کند.
    لعنت به این شانس و هزاران لعنت!ـ
    وگرنه میان قورقور شادی‌بخش وزغ‌ها و قورباغه‌ها
    کنار همان برکه، داخل همان قایق، ازدواج‌مان را جشن می‌گرفتیم
    و اسم بچه‌های‌مان را هم به‌ترتیب می‌گذاشتیم:
    کامیار
    و کلارا!

    ۲
    نیمایوشیج

    وقتی که به‌دنیا آمد
    «توکا»یی نبود
    طبیعتی نبود
    «ری‌را»یی نبود.
    وقتی که از دنیا رفت:

    توکا، طبیعت و ری‌را،
    هرسه شدند
    نیما.

    ۳
    اورهان ولی کانیک

    با اورهان ولی، یادش به‌خیر
    در «قره گمرکِ» استانبول
    در یک قهوه‌خانه نشسته بودیم…
    من از شرایط زندگی در فنلاند برای‌اش گفتم
    و او از شرایط مرگ در آن دنیا…
    چشم‌های‌اش گرد شدند وقتی از من شنید:
    «همه‌جای فنلاند دریاچه و جنگل است، و آن‌جا اصلاً تپه و کوه نیست»
    و او اظهار پشیمانی کرد از این‌که مُرده است
    می‌گفت:
    از بس که آن‌جا سربالایی‌ست.

    ۴
    ویسواوا شیمبورسکا

    شیمبورسکا تنها شاعرِ برنده‌ی نوبلی‌ست، که هروقت با کسی دوست می‌شود،
    از ته دل آرزو می‌کند که او به‌جایش نوبل را برده بود!

    ۵
    فرانتس کافکا

    آن‌قدر اصرار کردم که قبول کرد،
    کلید را از جیبش درآوَرْد
    و درِ «قصر» را گشود.
    نیم ساعتی آن‌جا را گشتیم:
    هیچ چیز عجیب و غریبی آن‌جا نبود
    جایی بود مثل همه‌جای دیگر در این دنیا
    و کمی شبیه به یک موزه‌ی قدیمیِ متروک

    از پله‌ها که پایین می‌آمدیم
    خدابیامرزدش کافکا
    بالاتر از من

    روی یکی از پله‌ها

    ایستاد
    و لبخندی زد

    معنادار.

    من اما بی‌معنا خندیدم.

    ۶
    پل الوآر

    او بلد است آسمان را یک‌جا با تمام گنجشک‌های‌ توی‌اش
    جا بدهد داخل جیب؛ پالتوی‌اش.
    و در این هیچ رمز و استعاره‌ای نیست
    او فقط می‌خواهد این راز را مخفی نگه دارد،
    اما گاهی وقت‌ها که آسمان توی جیب‌اش
    ابری می شود
    و ابرها به‌هم می‌خورند وُ رعد درمی‌گیرد
    و جوجه گنجشک‌ها توی لانه‌های‌شان نوک‌های‌شان را رو به بالا وا می‌کنند و جیک‌جیکِ پرجیغ‌و‌دادی راه می‌اندازند
    او قدم‌های‌اش را تندتر می‌کند
    و از فرط دستپاچه‌گی به چندتا از عابران تنه می‌زند
    و از چندتاشان vittu* می‌شنود
    تا به خانه برسد و رازش همچنان مخفی بماند،
    همچنان مخفی:
    گرومب گرومب، جیک جیک،
    گرومب گرومب،
    جیــک جیــک!

    Vittu* فحشی به فنلاندی:

    ۷
    ما همه ونسان ون گوگ بودیم

    ما چندنفر بوديم كه گپ می‏زديم سر ميز غذا.
    گل ‏آفتاب‌گردان مرحوم ون‏ گوگ هم روی ميز
    جلای ديگری به اين فضا می‏داد.
    اما خوب كه دقت می‏كردی:
    ما نبوديم؛
    چند نفر ديگر بود
    كه گپ می‏زدند سر ميز غذا،
    خودِ ون گوگ هم بود:
    ما
    فقط یک نفر بوديم
    كه سر ميز غذا نبوديم
    و قبلاً گوش‌مان را بريده بوديم
    و به‌خوردِ دهان‌مان داده بوديم
    از بس كه گل می‏گفتيم
    و هیچ نمی‏شنفتيم.
    آن یک‌نفر هم
    من نبودم؛
    ون گوگ بود.

    ما
    همه ون گوگ بودیم.

    ۸
    جکسون پولاگ

    وقتی‌ که داشت رنگ‌ را روی آخرین تابلوی‌اش می‌پاشید، سرش را خاراند:
    چیزی را فراموش کرده بود انگار.
    بله، چیزی آن‌وسط کم بود.
    برای همین، رفت سریع توی آشپزخانه یک شیشه ودکا سرکشید،
    قرص‌های خواب‌اش را ‌یک‌جا خورد، پشت فرمان نشست،
    محکم به یک درخت کوبید و درجا مُرد…

    بعد برگشت
    و تابلوی نیمه‌کاره‌اش را کشید.

    ۹
    فردینان سلین (یا فرانتس کافکا)

    گلوله‌ی درسینه‌‌نشسته‌اش را می‌گوید:
    یادگار زخم‌های جوانی!
    هرجا که می‌رود،
    یقه‌اش را باز می‌کند
    و آن را به همه نشان می‌دهد.
    همه فرار می‌کنند
    و خیال می‌کنند
    گلوله‌اش مُسری‌ست!

    او از آن‌دسته آدم‌هایی‌ست
    که همواره بین چرخ‌دنده‌های ساعت مچی‌شان،
    و بلاهت بزرگی به‌نام بشریت گیر کرده‌اند.

    ۱۰
    هانری میشو

    گاه در بمبئی پیدای‌اش می‌کنی، در متلی محقر
    و گاه پرسه‌زنان در اطرافِ تاج‌محل
    گاه در بوداپست ـ «جاگرفته میان نفس‌هایِ نیم‌گرمِ دخترک«*، و گاه در پاریس ـ
    کنار میدانِ سن میشل
    خیره به فواره‌ی بلند
    در باورِ این‌که عقابی‌ست خشک‌شده بر دماغه‌یِ یک کشتیِ سیاحتی…

    همیشه فکر می‌کند شعری که می‌نویسد اولین شعرِ زندگی‌ش است
    و سیاه‌قلم‌ی که می‌زند، اولین سیاه‌قلم‌ِِ زندگی‌ش
    و قهوه‌ای که می‌نوشد، آخرین قهوه‌یِ زندگی‌ش.

    با تمامِ این اوصاف
    همه‌جا و هیچ‌جاست،
    نه گامی به پس، نه گامی به پیش،
    نه ترکِ جا گفته، نه دورتر رفته:
    همان‌جا
    سرجایِ همیشگیِِ خودش
    و سرِ کارِ همیشگی‌اش:
    حاضر
    کمین‌کرده
    در کتابخانه‌ها
    با یک‌دست لباسِ ورزشی برتن درهمه‌حال
    شبیه مجسمه‌ای بُرُنزی
    پشتِ قفسه‌یِ کتاب‌ها:
    چشم ریزکرده ـ گوش تیزکرده
    به پچپچه‌یِ اسرار میانِ‌شان:
    میان کتاب‌هایِ شیمی و شعر،
    میان کتاب‌هایِ فیزیک و داستان.
    به دل گرفتن‌ها و قلوه دادن‌هاشان.

    * سطری از میشو، با یک جابه‌جاییِ کوچک

اورهان ولی کانیک · شعر جهان

چند شعر از اورهان ولی کانیک


    ترجمه از ترکی- « و. م. آيرو »
      درون ِ
       

      دریاهایی داریم درون آفتاب
      درخت‌هایی داریم، درون برگ
      فردا که شب بگذرد می‌آییم
      با دریاهامان درمیان درختانمان
      درون بی‌چیزی ■

      خواب

      در خواب دیدم که مادرم مُرده
      همین که با گریه بیدار شدم از خواب
      خاطره‌ی آن صبحِ عید برایم تداعی شد؛
      لحظه‌ای که با گریه
      دورشدن و از دست‌رفتنِ بادکنکم را
      در آسمان
      نگاه می‌کردم…■

      مُفت

      مُفت زندگی می‌کنیم، مُفت
      هوا مُفت، ابر مُفت
      جویبار، تپه مُفت
      بارون، گِل، مُفت
      ظاهرِ ماشینا
      درِ سینماها…
      نون و پنیر نیست، اما
      آبِ ولرم ُمفت
      آزادی به‌قیمتِ کله‌ت
      بردگی، مُفت
      مُفت زندگی می‌کنیم، مُفت.■

      ماجرا

      بچه بودم، بچه بودم
      قلابو انداختم تُو دریا
      ماهیا حمله کردن
      دریارو به‌چشم دیدم.

      یه بادبادک ساختم، عین عروس ِ توربه‌سر
      دنباله‌ش رنگین‌کمونی
      پرش دادم به آسمون
      آسمونو به‌چشم دیدم.

      بزرگ شدم، بی کار شدم، گرسنه موندم
      می‌باس از یه جا پول به دس بیارم
      وارد جمع آدما شدم
      آدمارو به‌چشم دیدم.

      نه چشم از سر و همسر می پوشم
      نه از دریا، نه از آسمون، ولی
      این آخرین چیزی که دیدم ول‌کن نیست
      ول‌کن نیست: مشقتِ تأمین گذرانِ زندگی.

      با خودم می‌گم پس اینه
      آخرین چیزی که شاعر بدبخت باید ببینه. ■

      جدا شدن

      خیره مونده‌م به قایقی
      که راهِ خودشو گرفته و داره پیش می‌ره
      نمی‌تونم خودمو تو دریا بندازم؛ دنیا قشنگه
      از یه‌طرف
      مردبودنم
      راهِ گریه‌مو گرفته. ■

      سردرد

      I
      راها هرچقد خوب باشن
      شب هرچقد خنک باشه
      بدن خسته می‌شه
      سردرد خستگی سرِش نمی‌شه ■

      II
      حتی اگه همین حالا برم تُو خونه‌م
      هیچ بعید نیس یه کم بعدش بیام بیرون
      مادامی که این لباسا و کفشا مال منه و
      مادامی که کوچه‌ها مال هیشکی نیس

    ممنون از وریا برای فرستادن شعرها
    برای آشنایی با اورهان ولی کانیک می‌توانید
    اینجا را بخوانید.

    و. م. آیرو · داستان ایران

    به ‏آرامیِ ذوب‏ شدنِ قنديل ‏های يخ- و. م. آیرو

    خوبی کارهای وریا مظهر این است که می‌‏داند کجا ایستاده، چه در شعر‌هایش و چه در این اولین مجموعه داستان‏ش، ادای کسی را در نمی‌‏آورد، زیر پایش را می‌‏بیند و با خیال خودش، خیال می‌‏کند. مهم نیست که تا کجا می‌‏رود ولی اگر روزی روزگاری ما هم آنجا ایستادیم، در تجربه ‏اش شریک شدیم، این اطمینان هست که پرتگاهی در کار نیست چون پرت نمی‌‏نویسد. نمی‌‏دانم، شاید تازه ‏گی نگاهش باشد به دور و برش. اصلاً خیلی وقت‏‌ها بهتر است خود داستان را بخوانیم تا این و آن حرف‏‌هایی که پشت سر داستان می‌‏ زنند

    .

    غروب از پنجره ‏ی آشپزخانه به پاركينگ نگاه كردم. اتوموبيلی آبی‏ رنگ، اريب پارك كرده بود. گفتم:«پدرسگو ببين، هيچ فكر نمی ‏كنه جای سه تا ماشينو يه‏ جا گرفته.» ما ماشين نداشتيم. سارا آمد نزديك پنجره، كمی از موهای به‏ هم‏ريخته‏ اش به لبم خورد. پرسيدم:«می‏دونی مال كي‏يه؟» گفت:«فكر كنم مالِ طبقه ‏ی سومی‏ يه، همون يارو كه ريش قرمزِ بزی داره» ـ همون كه سبيل نداره؟! ـ ريش داره ـ ريش داره، ولی سبيل نداره ـ هيچ دقت نكردم ـ اگه يه جوون بيست‏ـ بيست ‏وپنج ساله بود حتماً خوب بهش دقت می‏كردی. درسته؟

    متن کامل

    و. م. آیرو · وریا مظهر · شعر ایران

    ۱۰ شعر تازه- و.م. آیرو

    دوران سياهِ خونه‌‌‌‏به‏دوشی تموم شد:
    واسه‌‌‌‏ت يه خونه خريده‏‏م
    نزديک جنگل، لبِ دريا
    ديوارا‌‌‌ش بُلَن‏تر، مطمئن‏تر
    بالكون: شيشه‏ای، درا: كشوئی
    از همه‏ش جالب‏تر
    پنجره‏ی كوچيکِ بالای روشوئیِ تو‏الته
    كه هركدوم از ما به‌‌‏نوبت می‏تونه
    فرار و گم‌شدنِ كاملِ اون‌يكی‌ديگه‌‏مونو از توش ببينه‌‌…

    اشکتان را فریز کنید

    روشی مناسب برای ابراز احساسات

    بعد از پایان بخشی از یک سریال تلوزیونی غم‌انگیز
    و خواندن چندصفحه از خاطرات Monica Lewinsky
    اشکم را فریز می‌کنم
    تا در روز مبادا
    آبشان کنم.
    این بهترین روش است
    برای صرفه‌جویی در اشک
    و ابراز احساسات.
    من این روش را به نزدیکانم هم پیشنهاد می‌کنم
    برای روزی
    که نباشم.

    به‌وسعت کف دست

    به‌عنوان يک انسان بدون مرز
    به تمام جهان نياز دارم
    به‌عنوان يک کُرد،
    به سرزمينی
    که چهل مليون ‌و‌ يک‌نفر را در خود جا دهد
    و به‌عنوان يک انسان بدون مرزِ کُرد:
    به باغچه‌ای
    به وسعت کف دست
    در سرزمينی قطبی
    که تابستان‌ها
    در آن
    با انگشت‌های لرزان
    تربچه و پياز بکارم.

    یک اتفاق شعری واقعی یا یک کشتی بزرگ خیالی

    توی کشتی از استکهلم به هلسینکی برمی‌گشتم و ته جیبم حتی یک سنت هم باقی نمانده بود. حسابی گرسنه بودم و رنگم پریده بود که چندنفر اهل جمهوری آذربایجان که از آلمان قاچاق ماشین می‌کردند، سفره‌ی مختصری باز کرده بودند و با اشاره‌‌ی سر و دست، از من خواستند تا کنارشان بنشینم. نشستم و آن‌ها از نان باگت فرانسوی و سوسیس‌های خشک‌ نمک‌سودشان به من تعارف کردند. آدم‌های خوبی بودند. خونگرم و صمیمی. بعد هم از فلاسکشان برایم چای لیمو ریختند. من هم به ‌آن‌ها کارد میوه خوری‌ام را هدیه دادم. امروز فکر می‌کنم که آن ماجرا سراسر یک اتفاق شعری‌‌ست که نمی‌تواند و نباید در خود خاتمه بگیرد؛

    پس می‌نشینم و در خیال، کشتی‌های بزرگ دیگری می‌سازم و به آب می‌اندازم که از استکهلم به هلسینکی و از آن‌جا به سرزمین‌های دوردست دیگری سفر می‌کنند، و حتی در جاهایی که دریا به کرانه می‌رسد به‌زحمت بدن غول‌پیکرشان را روی خشکی می‌کشانند تا در خیابان‌ها، نزدیک کمپ‌ها و مسافرخانه‌ها، مسافران غریبه‌ای را سوار کنند، که برخی‌شان حتی یک سنت یا معادل آن ته جیبشان باقی نمانده. بااین‌حال، پیوسته در این کشتی‌ها پیدا می‌شوند آدم‌هایی مختلف، با ملیت‌هایی مختلف که دوست ندارند آن‌‌دسته هيچ‌وقت گرسنه بمانند.

    پیش‌ترها چاقويی داشتم
    که قسمت گنديده‌ی سيب را می‌بريدم با آن
    امروز هم، همان چاقو را دارم
    با اين فرق
    که حالا ديگر نمی‌دانم
    قسمت گنديده‌ی سيب، گنديده است
    يا قسمت سالم آن!

    پرچم نيمه‌افراشته

    هيچ چيز
    غم‌انگيزتر از ديدن جنازه‌ی دوستی نيست
    که با مواد خودکشی کرده
    و حالا
    خوابيده روی تخت
    با کير نيمه‌راست‌شده
    از زير شلوارش.

    هلسینـکی با ۴۰ درجــه زیر صفـر – چاقوخوردن یک زن سیـاه میـانسـال
    به‌دست شوهرش – یک سنجاق کراوات – دو دستگاه ساختمان کلیسای
    ارتدکس و چنـد چیز دیگر، مثل: صنعت کشتی‌سازی – یک ورقه تمبرهای
    تازه‌چاپ‌شده و پاهای دراز –

    نشسته

    توی
    کالسکه‌ی
    بچه و
    از سراشیبیِ
    تندی
    پایین می‌رود –
    به‌سمت
    یــــــک
    درخـت.
    گفتن ندارد

    درخت‌ها
    به‌سادگی درختند
    و به‌سختی هم
    نمی‌توانند باهم جفت‌گیری کنند.
    ما
    به‌سختی انسانیم
    و به‌سادگی
    می‌توانیم باهم جفت‌گیری کنیم.
    این است همان چیزِ ساده‌ای
    که می‌دانیم
    و گاه با آن
    احساس خوشبختی می‌کنیم.


    در جایی دور
    کسی پیاپی مشت بر در خانه‌ای می‌کوبد
    مرده اما برنمی‌خیزد تا در را به‌رویش بگشاید
    و در جای دور دیگری
    کسی هراسان از خواب می پرد
    عرق از پیشانی می‌گیرد
    تنش را سخت در آغوش می‌کشد
    و فکر می‌کند
    حالا وقت آن رسیده
    که در را بگشاید…
    یک تلویزیونِ بزرگِ پر از فرفره

    من فکر می‌کنم آدم‌های بد وقتی می‌میرند
    مثل اين است که خواب بروند
    بی آن که خوابی ببينند.
    و آدم‌های خوب وقتی می‌میرند
    به‌جای رفتن به بهشت
    به‌جای بهتری می‌روند
    شبيه به یک تلویزیون بزرگ
    که شبانه‌روز در آن فرفره‌هایی رنگی می‌چرخند،
    بی‌آن‌که یک لحظه بایستند
    آن‌ها دورش جمع می‌شوند
    و برای همیشه به آن فرفره‌ها نگاه می‌کنند،
    بی‌آن‌که حتی یک لحظه خسته شوند.
    زندگی من اگر می‌توانست
    مثل آن تلویزیون باشد
    من قول می‌دادم که هرگز نميرم
    حتی برای تو
    عشق من.

    *

    نشسته

    توی

    کالسکه‌ی
    بچه و
    از سراشیبیِ
    تندی
    پایین می‌رود –
    به‌سمت
    یــــــک
    درخـت.
    گفتن ندارد

    درخت‌ها
    به‌سادگی درختند
    و به‌سختی هم
    نمی‌توانند باهم جفت‌گیری کنند.
    ما
    به‌سختی انسانیم
    و به‌سادگی
    می‌توانیم باهم جفت‌گیری کنیم.
    این است همان چیزِ ساده‌ای
    که می‌دانیم
    و گاه با آن
    احساس خوشبختی می‌کنیم.


    در جایی دور
    کسی پیاپی مشت بر در خانه‌ای می‌کوبد
    مرده اما برنمی‌خیزد تا در را به‌رویش بگشاید
    و در جای دور دیگری
    کسی هراسان از خواب می پرد
    عرق از پیشانی می‌گیرد
    تنش را سخت در آغوش می‌کشد
    و فکر می‌کند
    حالا وقت آن رسیده
    که در را بگشاید…
    یک تلویزیونِ بزرگِ پر از فرفره

    من فکر می‌کنم آدم‌های بد وقتی می‌میرند
    مثل اين است که خواب بروند
    بی آن که خوابی ببينند.
    و آدم‌های خوب وقتی می‌میرند
    به‌جای رفتن به بهشت
    به‌جای بهتری می‌روند
    شبيه به یک تلویزیون بزرگ
    که شبانه‌روز در آن فرفره‌هایی رنگی می‌چرخند،
    بی‌آن‌که یک لحظه بایستند
    آن‌ها دورش جمع می‌شوند
    و برای همیشه به آن فرفره‌ها نگاه می‌کنند،
    بی‌آن‌که حتی یک لحظه خسته شوند.
    زندگی من اگر می‌توانست
    مثل آن تلویزیون باشد
    من قول می‌دادم که هرگز نميرم
    حتی برای تو
    عشق من.

    يا قسمتِ سالم آن!

    و. م. آیرو · شعر ایران

    در بزرگداشت شاعر متافیکشنیست- و. م. آيرو


      عاشق عرق يونانی بود
      با زيتون و بورانی و خربزه و بال مرغ
      چيزهايی نوشته
      درباره‌ی تنهايی و خيارچنبر
      منبع الهامش بيش‌تر يبوست بود:
      يبوستی موروثی‌
      آخرين شعری که نوشت
      راجع به‌حکمت پوست برشته‌ی با ل مرغ بود
      ما
      اين‌جا
      و هم‌اکنون
      به‌سلامتی ا و
      پیکهای شیری رنگ Ouzo را بالا برده
      و بر سکوی ‌پرتاب ميز
      با دو بال برشته‌ی مرغ
      بر کتف
      عروج
      می کنيم 

    و. م. آیرو · وریا مظهر · شعر ایران

    شعری از و. م. آیرو

      فردا به گونه‌ای از گوزن‌های پیر و شاخ‌داری
      که در باغ ‌وحش خواهی‌دید فکرمی‌کنی‌
      و تعجب می‌کنی که چطور
      این‌ها تا امروز زنده مانده‌اند
      فردا اگر در باغ‌ وحش هیچ گوزنی نبینی
      بیشتر از این‌ها هم تعجب می‌کنی
      و تازه اگر فردایی نباشد
      تا باغ‌ وحش را در آن ببینی
      آن وقت است که باغ‌ وحش به جای تو شاخ در می‌آورد
      و تو دیگر نیازی به شاخ‌هایت نخواهی داشت؛

      آنها را پرت می‌کنی…
      و دیگر از هیچ چیز تعجب نمی‌کنی.

    و. م. آیرو · وریا مظهر · شعر ایران

    سه شعر- وریا مظهر(و.م.آیرو)

       

      *
      از این که هنوز فکر می کنم هستم تعجب نمی کنم چون هستم
      ازاین که هنوز فکر می کنم خواهم بود تعجب نمی کنم،
      چون فکر می کنم
      از این که هنوز فکرمی کنم مرده ام تعجب نمی کنم
      چون زندگی می کنم
      از این که هنوز فکر می کنم حرفی برای گفتن دارم تعجب نمی کنم
      چون فکر نمی کنم!

      *

      خاطرات جالب و دور و درازی دارم
      که اگر روزی حوصله کنم و بنویسمشان
      خروارها کاغذ لازم دارم
      ولی متاسفانه هیچکدامشان را به خاطرندارم
      جزاین یکی:
      « فردا قصد دارم به مهمانی مهمی بروم
      از شانس بد باران شدیدی خواهد گرفت و من در خانه می مانم .»

      *

      هی مانکن سومین (از دست راست) پشت ویترین
      مغازه ی Aleksi 13 واقع در خیابان Alexander
      جنب بانک Nordea
      :
      من به جنده ای احتیاج دارم
      کمی
      زنده تر از تو!

      برگرفته از: « داد نزن
      در این آینه کسی نیست ! »

    و. م. آیرو · داستان ایران

    از صفر- و. م. آیرو

      برگرفته از وداع با اسلحه ۲
      ( مجموعه داستان های کوتاه)
      چاپ اول: هلسینکی – دسامبر ۲۰۰۴شامت را بخور. یک چای برای خودت بریز وسعی کن در پنج دقیقه آن را سربکشی. برو به طرف توالت، آلتت را در بیار و بشاش، سعی کن بیش تر از سی ثانیه طول نکشد و با خیره شدن به آلتت وقت خودت را بی خودی هدر ندهی. اگر حالش را داشتی دندان هایت را هم مسواک کن، اگرکه نه، وقتی بیرون می آیی بگذار چراغ توالت روشن بماند. در ِ توالت را نیمه باز رها کن و به طرف اتاق خوابت راه بیافت. حدوداً یک ساعتی در حال خواب وبیدار غلت بزن. بعد، پا شو و از اتاق بیا بیرون. چراغ آشپزخانه را روشن کن. کتری را روی اجاق بگذار. درِ يخچال را بازکن، دنبال بسته ی زرد رنگ پنیر» چیدر» بگرد؛ آن را پشت کیسه ی انگور پیدا کن. درش بیار و با سه تکه نان ِتست روی سینی بگذار. اتوماتیک کلید چراغ هال را توی تاریکی پیدا کن و چراغ را روشن کن. حالا کتری را به فیش فیش افتاده. برو زیرش را کم کن. دستت را ببر و از توی کمد بالایی، قوطی چای خشک را بردار. به اندازه ی یک پیمانه ی کوچک چای خشک داخل قوری بریز و از آب ِ جوش داخل ِ کتری یک چهارم قوری را پر کن و قوری را بگذار روی کتری تا چای دم بیاید. دوباره برگرد توی هال و مشغول خوردن ساندویچ پنیرشو. خوب است، همین طور ادامه بده .دوباره گوش ات متوجه فیش فیش کتری بشود، برگرد و پیچ درجه ی اجاق برقی را بچرخان تا روی عدد۲ قرار بگیرد. بعد، توی دلت خودت را سرزنش کن که چرا همیشه یادت می رود زیر اجاق را کم کنی. برگرد و به خوردن ساندویچ ها ادامه بده . در همان حالی که مشغول خوردنی دست ببر و کنترل تلوزیون را که زیر مبل افتاده بردار. تلوزیون را روشن کن و با چشم های قرمز و باد کرده به مسابقه ی کسانی که این وقت شب قصد دارند میلیونر بشوند زل بزن . پس از گذشت چهل و دو دقیقه یکی از مرد های میانسالی که موهای سرخ و ته ریش بزی دارد، پول کلانی را طی آن مسابقه به جیب می زند. به مدت ِ پنج ثانیه آن مرد را با موهای اصلاح کرده و کراوت زده و بدون ته ریش در ذهنت تصور کن. حالا تلوزیون را خاموش کن. سینی خالی را بر دار و به طرف آشپزخانه راه بیافت. شیر آب را بازکن و سینی را یک دور زیر آب بچرخان. شیر آب را ببند و سینی را به درازا به دیوار ظرفشویی تکیه بده تا خشک شود. برگرد توی هال. چند حرکت عجیب و غیر قابل تصور از خودت در بیاور. حرکتی از سر یک سیری زود گذر. کیسه ی توتون آلمانی را از زیر میز تلوزیون بردار . درش را بازکن. بسته ی حاوی کاغذ سیگار را هم همان توست. یکی از کاغذ سیگار ها را با احتیاط بکش بیرون و توی دستگاه قرمز رنگ سیگارپیچ بگذار. بعد، با سه انگشت مقداری از توتون ها را روی کاغذ سیگار بریز، طوری که سطح کاغذ سیگار کاملا ً از توتون اشباع شود. چند ثانیه پیش از آن باید کمی تف روی زبان خشک شده ات آماده کرده باشی، حالا با نُک زبانت تف ِ از پیش آمده شده را روی ضلعی از کاغذ سیگارکه قرار است هنگام لوله شدن در رو قرار بگیرد، بمال. در ِ دستگاه کوچک سیگار پیچ را ببند و با شست دست ِ راست استوانه ای که کاغذ سیگار را دور توتون ها لوله می کند بپیچان . سیگار ِآمده شده را از داخل آن بردار و ببر توی بالکن تا نصفه هایش بکش و نصفه ی دیگرش را توی قوطی رب گوجه فرنگی که حکم زیر سیگاری را دارد خاموش کن، چند بار سرفه کن و دوباره در ِ بالکن را ببند و وارد هال شو. به طرف میز کامپیوتر برو، روی صندلی چرخان بنشین، پاهایت را از زمین جدا کن و سه چهار بار دور خودت چرخ بزن. کمی احساس گیجی می کنی . حالا کامپیوترت را روشن کن. کاغذی را که به خیال خودت در آن داستان نوشته ای بردار . از دستخط خودت خجالت بکش! سعی کن باهر زحمتی که شده بتوانی آن چه را که نوشته ای دوباره بخوانی. بعد، دستنوشته هایت را توی برنامه ی » وُرد » تایپ و آن ها را در یک فایل ذخیره کن. حالا آن چه را که نوشته ای این بار با حروف تایپی بخوان، سعی کن چند سطر را ناتمام بگذاری.( همیشه سعی کن در زندگی چند چیز را ناتمام بگذاری …) بعد از ناتمام گذاشتن ِ آن چند سطر، فکر کن کار تمام شده است. با انگشت اشاره و میانه دستِ راست، پلک چشم هایت را بمال. بعد کامپیوتر را خاموش کن.

      حالا می توانی بروی به طرف اتاق خواب، هنوز وارد اتاق نشده، شلوارت را بی هیچ منظوری بکش پایین. در همان حالی که پشم هایت را می خارانی ، فکر کن چیزی را فراموش نکرده باشی . بعد ناگهان اجاق یادت بیافتد. شلوارت را بکش بالا؛ بر و سریع درجه ی اجاق را که روی عدد ۲ مانده است بپیچان تا روی صفر قرار بگیرد( همیشه در زندگی سعی کن چیزهایی را بکشی بالا وچیزهایی را روی صفر قرار بدهی!)

      حالا درِ اتاق خواب را بازکن. روی تخت دراز بکش. اولش خودت را ساختگی به خواب بزن. کمی از این دنده به آن دنده بغلت. بعدش راستکی بخواب، و طوری خروپف کن که صدایش بیدارت نکند. حالا خواب ببین!

      در خواب شامت را می خوری. یک چای برای خودت می ریزی و سعی می کنی در پنج دقیقه آن را سر بکشی . می روی به طرف توالت، آلتت را در می آوری و می شاشی، سعی کن بیش تر از سی ثانیه طول نکشد و با خیره شدن به آلتت وقت خودت را بی خودی هدر ندهی. اگر حالش را داشتی دندان هایت را هم مسواک می کنی، اگر که نه، وقتی بیرون می آیی می گذاری چراغ توالت روشن بماند. در توالت را نیمه باز رها می کنی و وارد اتاق خوابت می شوی….:

      کسی روی تخت خوابِيده است… خواب می بینی… تکان تکانش می دهی… خواب می بیند… بیدار می شوی… از صفر شروع می کند… بیدار می شود… از صفر شروع می کنی…

      و به طرف اتاق خوابت راه می افتی…

      :برگرفته از 

      وداع با اسلحه ۲

      ( مجموعه داستان های کوتاه)

      نوشته ی : و. م. آیرو

      چاپ اول: هلسینکی – دسامبر ۲۰۰۴

    و. م. آیرو · وریا مظهر · شعر ایران

    دو شعر از و. م. آیرو

    شب‌ها گاهی از يادِ تو خوابم نمی‌گيرد

    و شب‌ها گاهی به يادِ تو می‌خوابم

    در اين ميان لحظاتی هست كه بيدار می‌‏‏مانم

    لحظاتی

    كه در يادِ هيچ كس می‏‌خوابم

       

      از اين كه هنوز فكر می‏‌كنم هستم تعجب نمی‌كنم، چون هستم

      از اين كه هنوز فكر می‌‏كنم خواهم بود تعجب نمی‌كنم،

      چون فكر می‌‏كنم

      از اين كه هنوز فكر می‌كنم مرده‌ام تعجب نمی‌‏كنم،

      چون زندگی می‌كنم

      از اين كه هنوز فكر می‌كنم حرفی برای گفتن دارم تعجب می‌‏كنم

      چون فكر نمی‌كنم!

    برگرفته از کتاب : داد نزن دراین آینه کسی نیست!

    و. م. آیرو · وریا مظهر · شعر ایران

    ماده ی ۲۰ ( سه شعر غیر مَجازی یا سه ماده ی غیر مُجاز)- و. م. آیرو

      I

      دیگر از مَجازها خوشم نمی آید

      دنیا که مَجازی نیست که…

      ما همیشه از این زخم خورده‌ایم، خواننده!

      هرچند کسی که راه می رود فکر می کند که راه می رود و فکر می کند «کسی

      راه می رود»

      هرچند همه چیز به سمت ِخودش پیش می آید-

      باز می گردد به سمتِ خودش

      و ما که به هم پیش می آییم، باز می گردیم به هم

      به وهم های پوشیده مان

      که با کمی تفاوت، شبیه «هم» اند.

      بعد، تنها با یک صورت، یعنی شبیه یکی مان فقط

      می نشینیم

      حتی در خودمان هم راه نمی رویم

      فکر هم نمی کنیم که …

      کمی به باندهامان اجازه می دهیم

      وازخلال شکاف های چند دقیقه ای

      «جاز»گوش می دهیم و

      از درد گریه می کنیم.

      II

      ما به مقدساتِ عالم توهین نکرده ایم

      تنها آلبوم های خیسی را ورق می زنیم

      که اگر عکس هایی از آن را لو بدهیم

      ( یعنی عکس هایی از لحظه ای که داریم در خودمان شنا می کنیم)

      تهمت می زنند و

      به ما می گویند : شاعر

      من به نوبه ی خودم

      عکس ها یم را بیرون کشیده ام:

      چند فیگور آب کشیده.

      حالا با خیال راحت

      می توانید ورق بزنید!

      III

      دروغ هم روزی حقیقت پیدا خواهد کرد

      در اتاقی که پنجره هایش باز است

      – کجاست چیزهایی که امروز نوشتم؟

      – پرنده داخل شد و از روی میزت دزدید

      با این همه خودم حدس می زنم که باید کجا باشد

      یا این که پرنده آمده باشد و

      روی سطر هایش ریده باشد

      – آه عزیزم تو چقدر خوبی،

      اصلا بگذاز به اسم دیگری صدایت کنم:

      آهای آقای … ببخشید خانم «ایکس»!

      کجا مرده ام ؟

      پیدایم نیست…

    برگرفته از : مجموعه شعر» ماده۱ »
    ( شعرهای ۲۰۰۲-۲۰۰۱)
    چاپ : سال ۲۰۰۲- هلسینکی

    و. م. آیرو · وریا مظهر · شعر ایران

    شعری از و. م. آیرو

       

      نشانه‌هایی از یک بودن

      بوده ای یک زمان

      همین‌طوری هم که نه، کافی نیست

      این جا چیزهایی- نشانه هایی

      هستند

      که از بودنت در گذشته گواهی می‌دهند

      یک لنگ جوراب شطرنجی،

      یک جفت دستکش ریش ریش،

      یک عدد ساعت سیتی‌زن که پارسال

      طی زدوخورد با راننده ی پفیوس اتوبوس

      شیشه‌اش شکست و عقربه‌ی دقیقه شمارش

      تِقی

      افتاد،

      عکسی از کودکی ات:

      زل زده به دوربین-

      ایستاده کنار پدر

      و یک غریبه‌ی دیگر

      که هرچه به مغزت زور می زنی نمی شناسی اش (شاید برادرت )

      یک کاندوم ،

      چند نخ سیگار،

      و 200 یورو

      به عنوان آخرین برد تو در آخرین قمار

      آخرین قمار؟!

      نه،

      هستی هنوز

      هر چند این‌جا دیگر

      چیز دیگری برای گواهی دادن نمانده است.

      به جز بدنت

      و روحت

      که تا امروز

      هر کار کرده اند

      و هر جا که گشته اند

      هنوز هم

      هیچ ردی از تو پیدا نکرده اند…

    و. م. آیرو · وریا مظهر · شعر ایران

    سه شعر از و.م.آیرو

      «…» 

      پيش از آن كه به حرف بيايد چيزی، كسی

      و بگويد از كسی، چيزی

      راه به آخر خود رسيده‌است

      – رسيده‌ای، رفيق!

      در انتهای انتها

      فانوسی روشن، هست

      پيشه‌اش

      خاموشی!

      **

      تازه شروع كرده بود به پايان

      و به هيچ كس هم باج نمی‏داد

      نه به خود، نه به خدا

      و خراج خدا را ـ به ناچار ـ از حساب خود برمی‏داشت

      فقط

      داشت ميان پيكرش توی باد مي‏لرزيد

      در بين آسمان و زمين،

      می‏گفت:

      بايد ببينم اين ُمرده چند َمرده حلاج است

      همين

      **

      فاصله ‏‏زدايی يك

      روی صورت فاصله نقاب بگذار

      پوستِ صورتت را بكن

      و روی نقاب بكش

      تا فاصله خوب جا بيافتد

      بعد كه فاصله خوب جا افتاد

      پوست و نقاب را

      – هر دو –

      از صورت فاصله بردار؛

      حالا برو

      و خودت

      پشتِ آن قايم شو!

    *

    از م. و آیرو چند دفتر شعر منتشر شده است از جمله‌ی آتها می ‌توان

    به «اعتراف‏های گريز»، «ماده 1»، «فكرهای فلزی» ، «داد نزن؛ در اين آينه كسی نيست» . اشاره کرد